De hel – Coens column

‘Laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt’. Tot nu toe heb ik het niet kunnen vinden, maar het zou me niets verbazen als deze tekst uit Dante’s Divina commedia, het boek waarin onder andere de hel wordt beschreven, ergens boven de ingang hangt. Met trillende benen betreed ik deze onheilsplek, waar het naar vers zweet ruikt en waar kapotgebarste toekomstdromen wanhopig worden gerepareerd.
 Sinds enige tijd probeer ik mijn leven te beteren. Voor sommige mensen houdt dat in: anderen geen dure koopsompolissen meer aansmeren, die bonus voortaan aan de beroepszwerver bij Albert Heijn schenken, geen vliegtuigen meer in wolkenkrabbers parkeren, etcetera. Voor mij houdt het in: minder eten en meer bewegen. ‘Meer sporten’ zou ik ook kunnen zeggen, maar dat impliceert dat ik al sportte toen mijn leven nog zondig was. Ach ja, mijn zondige leven… ik denk er met weemoed aan terug.

Jarenlang had ik een duidelijke voorstelling van de hel. Voor mij was het een cirkelvormige winkelstraat, zonder uitgang, met louter kledingzaken en schoenenwinkels die eeuwige openingstijden hanteren. Vaak, als het leven tegenzit – want wanneer zit het leven nou eigenlijk mee? – loop ik in gedachten een aantal rondjes door die hel. De gedachte dat het altijd nog erger kan werkt allesbehalve troostend, maar het is goed te beseffen dat dit aards bestaan nog slechts een voorpoortaal is, en dat je dus maar beter kan doen alsóf het leuk is.
En dus stapte ik gisteren goedgeluimd de fitnessruimte binnen. Het was half negen ’s avonds. De ruimte barste uit zijn voegen door de hoeveelheid kweekspieren, de klinkende gewichten en de knetterende beatmuziek. Ik baande mij een weg naar de loopautomaat. Daar heb ik gelopen tot er een uur voorbij was, terwijl ik mijn hoop langzaam zag wegvaren op een zee van zweet.

Nu weet ik hoe de hel er werkelijk uitziet. Ik zou bijna willen zeggen dat u het met uw eigen ogen moet zien. Maar dat doe ik niet. Blijf vooral weg van deze plek. Laat mij er tot in de eeuwigheid op een loopband lopen, terwijl u zoveel eet als u wilt en alleen beweegt als u echt niet anders kunt. En tot slot, voor alle ongelukkigen onder ons, een troostende gedachte: het kan na dit leven alleen maar meevallen.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply