Vliegen – Coens column

Er is een vliegtuig neergestort. Ooit had ik vliegangst. Ik weet niet of het helemaal weg is. Er zijn vermoedelijk nog wel sporen van terug te vinden, maar het grootste deel is in de loop der tijd vervlogen, niet gehinderd door een aswolk. Het eerste vliegtuig waar ik in zat begaf zich bij de landing in een stofwolk. Het was in Egypte, vlakbij Luxor. We vlogen al een half uur over een grote zandbak, en eindelijk mochten we naar buiten om te gaan spelen. Daar stond ik dan; een mens op de wereld, omringd door zand en witgepleisterde muren. Ik had mijn vliegangst overwonnen, en als beloning mocht ik zandkastelen bouwen op de resten van een verloren gegane beschaving. Dichter bij de toekomst zou ik me nooit meer voelen.

Het probleem met vliegen is dat je het eigenlijk niet meemaakt. Je stapt in een metalen cilinder. Je gaat zitten in een krap stoeltje. Om je heen doen mensen hetzelfde als jij. Als je maar lang genoeg staart, lijken ze ook nog allemaal op elkaar. Buiten is de wereld, je leefomgeving. Je denkt tenminste dat die wereld er is, en dat het jouw wereld is. De wereld die je kent. Je bent bereid alles te geloven wat men je voorhoudt. Dan stijg je op. Je vliegt. Alles om je heen is lucht geworden. Je vliegt door de wolken waar je als kind naar zwaaide. Alsof je toen al wist dat je ze ooit zou ontmoeten.

En als je dan, plotseling, weer op de grond staat, ben je vergeten wat er zojuist is gebeurd. Er is alleen nog de vage herinnering aan een reis, een sfeer, misschien een geur. Je bent op een plek waar je wilde zijn. Tenminste, dat denk je. Iemand komt naar je toe; er is telefoon voor je. Je wordt bebeld door een journalist van de krant van wakker Nederland. Je verleent beleefd je medewerking, want zo ben je opgevoed. Je bent beroemd, zomaar, omdat je ooit een vliegtuig instapte om elders te geraken. Later denk je terug aan die dag, zo’n tachtig jaar geleden. Men maakte zich toen ook druk om aswolken. Je lacht erom. Omdat je niet weet wat je anders moet doen. Omdat niemand nog weet wat hij anders moet doen. Lachen, huilen, en vermoeden dat alles echt gebeurd is.

Coen van Beelen

 

Be Sociable, Share!

Leave a Reply