Relativeren – Coens column

Terwijl ik dit schrijf, is de staat waarin mijn lichaam verkeert zo belabberd, dat ik elk moment naar het toilet kan rennen om daar te moeten overgeven. Je zou misschien kunnen zeggen dat ik ziek ben. Maar ach, ik moet niet zeuren. Mijn toestand valt nog altijd enorm mee vergeleken met die van onze Bekende Nederlanders. Want je zou toch maar BN’er zijn geweest de afgelopen, pak ’m beet, anderhalve week.

Het begon 20 augustus met het overlijden van Conny Mus, die niet veel later werd gevolgd door Conny Stuart. Even vreesde ik voor het leven van Conny Breukhoven, maar zij bleef leven. Wellicht leest De Dood geen roddelbladen en herkende hij haar niet meer door de botox. Dan maar Ton van Duinhoven, moet De Dood hebben gedacht, die man is ten slotte alweer negentachtig jaar. Na dat huzarenstukje was broeder Dood lekker warmgelopen en nam hij in één adem Anton Geesink in een houdgreep, en liquideerde hij tot slot Appie Baantjer.

Continue reading

Tweedejaars zoekt vereniging

In de afgelopen EL CID-week hebben duizenden nieuwe studenten de Leidse binnenstad verkend. Weer een groot percentage daarvan is lid geworden van een vereniging. Maar wat doe je als je als tweedejaars bent alsnog lid wilt worden, maar niet weer de EL CID wilt lopen?

 
Verenigingen op FSW. Bekijk de foto’s EL CID 2010/woensdagmiddag

Het is niet meer dan logisch dat de studentenverenigingen tijdens de EL CID-week alles uit de kast halen om de nieuwe eerstejaarzen te kunnen inlijven. Niet alleen leent zo’n introductieweek zich uitstekend voor promotionele campagnes, ook is het bij veel verenigingen de enige mogelijkheid voor de nieuwelingen om zich in te schrijven. Sommigen zwichten door de tijdsdruk en laten zich overhalen door het aantal gratis condooms dat wordt uitgedeeld, anderen proberen met logischer argumenten hun keuze te bepalen. Toch lukt niet iedereen dat meteen.

Continue reading

München: Reportage uit het buitenland, deel 3

Tijd om weer in te pakken
De tijd vliegt snel voorbij. En voordat je het weet moet je al je spullen inpakken. Mijn semester in München is aflopen en de Leidse straatjes wachten op mij. Het onderwijs is bijna voorbij en tentamens staan voor de deur. Het is ongewoon om in juli te blokken voor de tentamens, maar in Duitsland is het de gewoonte. Het semester begint in april en eindigt begin augustus. Het was niet minder lastig om de voetbalverslaving opzij te zetten en jezelf op te sluiten in de bibliotheek. De stad leefde de hele maand tot aan de laatste wedstrijd; faculteitsgebouwen waren vol met supporterende studenten.

Bekijk de fotoserie: Studeren
in het buitenland: Ludwig-Maximilians-Universität München vertrek

Tentamens 
Mijn eerste tentamen in München zal ik zeker nooit vergeten. Ik kwam het lokaal op tijd binnen en de studenten waren al bezig. Nadat ik een blad met opgaven gekregen heb, mocht ik zitten. Het eerste wat me opviel is dat er geen papier op tafel was. Blijkbaar is het de gewoonte dat studenten zelf lege blaadjes meenemen. Ook moest ik nog even wennen aan het in het Duits formuleren van de zinnen. Als je praat, gaat het allemaal makkelijk, maar als je een juridisch correcte zin wilt noteren, duurt het nog even voordat je het opschrijft. De volgende vier tentamens heb ik gelukkig zonder nadere verrassingen kunnen afleggen. En na je laatste tentamen voel je je zo trots, dat je toch nog iets geleerd hebt ondanks de obstakels van de taal en het niveau.

Continue reading

Bewondering – Coens column

Ik kan me niet herinneren dat er een periode is geweest waarin ik niemand heb bewonderd. Als kind zijn het je ouders die je bewondert, vaak om simpele dingen waar je later pas de banaliteit van inziet, zoals ik vroeger altijd mijn vader bewonderde hoe hij in Italië ons gezin langs alle haarspeldbochten loodste. Later is het misschien een juffrouw of meester. Of de Wegwijspiet, die jammerlijk genoeg inmiddels met pensioen is gegaan.

Zelf bewonderde ik ook tijdens mijn middelbare schooltijd talloze mensen, onder wie Godfried Bomans, Bas Haring, mijn leraar Nederlands en Telegraaf-columnist Rob Hoogland. (Oké, ik geef toe, je kunt te ver gaan.) Ik had zelfs bewondering voor Ko Colijn, politicoloog en defensiespecialist van Vrij Nederland. Ik weet niet eens meer goed waar die bewondering vandaan kwam. Misschien was het vanwege zijn mooie naam. Mijn economielerares bleek de man persoonlijk te kennen en was op de hoogte van mijn adoratie. Op een dag gaf ze me een handgeschreven briefje waarin stond: ‘Dank voor de gezelligheid en de heerlijke maaltijd. Ko Colijn.’ Dat briefje is voor een aantal jaar in mijn agenda verdwenen.

Continue reading

Wapperende Stars and Stripes

Geslaagd was het zeker, de reis naar New York die de Leidse Kunsthistorische Vereniging deze zomer op touw zette. Negen dagen lang werd de wereldstad tot in de uithoeken verkend, ondanks het kwik dat op enkele dagen tot tropische waarden steeg. Highlights als het Metropolitan Museum of Art en het Guggenheim kwamen aan bod, maar ook kleine galeries, sfeervolle stadswijken en opmerkelijke architectuur konden op het programma niet ontbreken. 

New York, I love you!
Na een reis die uren duurde, kon het dan echt beginnen. De maandenlange voorbereiding beloofde een druk programma en geen minuutje verveling.

Een kleine foto-impressie >>

Continue reading

Kritisch – Coens column

De indoctrinatie is begonnen. Gisteren zijn alle nieuwe studenten in de Hooglandse kerk officieel ingelijfd door de Leidse wetenschap. ‘Laat je niets wijs maken,’ zei Rector Magnificus Paul van der Heijden. ‘Wees kritisch en denk bij alles: is dat nu wel zo?’ Volgens hem gaat het hier in Leiden puur om de feiten. Op andere plaatsen, zoals op het kwade internet, zijn er immers al genoeg meningen.

Toen ik dat hoorde dacht ik direct: is dat nu wel zo? Zijn meningen, feiten en wetenschap niet onlosmakelijk met elkaar verbonden? Neem nou die goeie ouwe Copernicus. Als hij nooit van mening was geweest dat het geocentrisch wereldbeeld wel eens een misvatting zou kunnen zijn, dan had het heliocentrisme waarschijnlijk een stuk langer op zich laten wachten. Uiteraard, het gaat uiteindelijk om de harde feiten, de wetenschap, maar een sterke eigen mening als uitgangspunt is wat mij betreft onontbeerlijk. Continue reading

I love New York, part II

LKV New York-reis

De Leidse Kunsthistorische Vereniging organiseerde deze zomer een studiereis naar misschien wel de grootste ‘kunststad’ ter wereld: New York. En naast een reisverslag kunnen foto’s natuurlijk niet ontbreken, zeker niet na een bezoek aan The Big Apple. Want fotogeniek mag de wereldstad zonder twijfel genoemd worden. De architectonische hoogstandjes, musea vol meesterwerken en ja, ook de deelnemers van de reis werden graag op de gevoelige plaat vastgelegd.

Een kleine foto-impressie >>