Wereldbeeld – Coens column

Sommige bevolkingsgroepen hebben het zwaarder dan andere. Neem nu het verschil tussen de pessimisten en de optimisten. Die laatste categorie heeft het relatief eenvoudig. De optimist staat blijmoedig in het leven, en hoewel zijn wereldbeeld natuurlijk weleens wordt geattaqueerd door speldenprikken van de dagelijkse realiteit, zal hij die aanvallen altijd met een jaloersmakend gemak pareren; daar is hij immers optimist voor.

Nee, dan de pessimist. Zwaarmoedig en met gebogen hoofd bewandelt hij zijn levenspad. Elke dag opnieuw wordt zijn wereldbeeld bevestigd, waardoor zijn pessimistische inslag alleen maar sterker wordt. Hoewel ik het soms liever anders had gezien, moet ik mijzelf toch grotendeels onder de laatstgenoemde categorie scharen. En ook mij wordt het niet eenvoudig gemaakt door mijn medemens. Ik zal dat hieronder illustreren met een recent, waargebeurd voorval:

Gisteren stond ik in Kooyker, op de tweede etage bij de afdeling studieboeken. Voor het vak Inleiding Dramatische Media moest ik een editie van Macbeth aanschaffen. Na even vergeefs te hebben rondgekeken, besloot ik de verkoper om raad te vragen.

‘Heeft u misschien ook een exemplaar van Macbeth?’ Er zijn moeilijker vragen die een boekverkoper op zich afgevuurd kan krijgen. Ik had dan ook, ondanks mijn pessimisme, redelijk vertrouwen in een goede afloop. Dat wil zeggen: ik had er vertrouwen in dat de beste man mijn vraag kon beantwoorden.

De verkoper drukte wat letters in van het toetsenbord dat voor hem lag, keek een seconde naar het scherm en vroeg toen zonder blikken of blozen: ‘En hoe heet de auteur?’

Moedeloos droop ik het gebouw uit, de Breestraat in, op zoek naar een boom om mezelf aan op te knopen. Wellicht had ik de legende serieuzer moeten nemen. Die luidt namelijk dat de titel van Shakespeare’s toneelstuk niet mag worden uitgesproken, anders zal het slecht met je aflopen. In plaats van de originele titel te gebruiken, wordt het stuk daarom ook wel The Scottish play genoemd.

Of ik de komende tijd word overspoeld door rampspoed zal blijken. Wat in elk geval vaststaat, is dat naïviteit wordt bestraft, en dat mijn wereldbeeld weer eens is bevestigd. Om Gerard Reve nog maar eens te parafraseren: de werkelijkheid is soms te ongeloofwaardig voor fictie.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply