De amateurvoijeur – Coens column

Een beroepsvoijeur* voelt waarschijnlijk geen belemmeringen wanneer hij opereert binnen zijn eigen landsgrenzen, maar de amateur voelt zich in het buitenland een stuk vrijer dan in zijn vaderland. Toen ik dit weekend in Parijs wandelde, overkwam het mij meerdere malen dat ik net iets langer naar iemand bleef kijken dan dat ik normaal, laten we zeggen in Nederland, zou doen. Toch kreeg ik geen scheve blikken naar mij geworpen wanneer mijn schaamteloze gedrag werd opgemerkt. Kennelijk ontstaat er een soort pact wanneer burgers veranderen in toeristen. Jij mag mij bekijken, als ik jou dan ook mag bekijken.

Voor de exhibitionist werkt dat waarschijnlijk net zo. Waar je in je ‘eigen land’ een soort verbintenis voelt met de mensen op straat, al is het maar omdat je vermoedt dat ze dezelfde taal spreken als jij, daar waan je je in het buitenland onschendbaar, al is het maar omdat je vermoedt dat niemand jouw taal spreekt. De taal werkt, zoals altijd, zowel als schuur- en glijmiddel.

Wat dat betreft is het gepast om medelijden te hebben met onze Engelssprekende medemens. Door de vooralsnog mondiale Angelsaksische dominantie, kan hij nooit in het openbaar ongemerkt zijn hart luchten zonder dat iemand doorheeft waar het over gaat. Hij zal de vrijheid die een bezoek aan een ander land met zich meebrengt minder sterk, of soms zelfs helemaal niet kunnen ervaren.

Gelukkig is er een oplossing: gewoon vergeten dat Engels een wereldtaal is, en ongestoord je gang gaan. Dat deden ook de vrouwen die voor ons in de rij stonden bij Musée D’Orsay. De dames van middelbare leeftijd, goed (lees: overvloedig) geparfumeerd, geverfde haren en tuttige kleding, giechelden als kleine schoolmeisjes in de buurt van een jongen. Bij gebrek aan een sleutelgat schuifelde ik langzaam binnen gehoorafstand.

‘I keep it safe in the drawer, only my sister knows where I hide it’, zei de ogenschijnlijke Akela op luide toon. Er klonk een lachsalvo. Een andere dame voegde eraan toe: ‘It gives you such a nice feeling! You should do it when your husband and kids aren’t at home.’ De groep knikte instemmend; zij wisten dat hun vriendin gelijk had en dat iedereen dat mocht weten.

Nu, ik wist niet zeker waar ze het over hadden, maar ik liet mijn fantasie de vrije loop. Bekeken en bekeken worden, zo luidt het pact, dacht ik terwijl ik achter de dames aan het museum binnenliep. Bij het schilderij Origin of the world van Gustave Courbet, bleef ik langer staan dan de andere bezoekers.

Coen van Beelen  

* De juiste spelling van dit woord is bij uw columnist bekend, alleen wordt die niet geaccepteerd door het weblogsysteem van de universiteit.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply