Coens column – Sentimenteel

Het is avond en het sneeuwt. Ik raak in een sentimentele bui en zet Satie op. Terwijl ik voor het raam sta zie ik de wereld langzaam veranderen. Een meisje zoekt de overgang van straat naar stoeprand. Ik drink Coca-Cola light waarvan de houdbaarheid tot eind mei volgend jaar wordt gegarandeerd, als de sneeuw allang zal zijn gesmolten. Buiten vriest het. De kou van het dubbelglas is voelbaar, maar mijn benen worden verwarmd door de radiator die onder de vensterbank is bevestigd. Het moet het werk zijn geweest van een vakman. Dat kan niet anders.

Toegegeven: de wereld doet vanavond erg haar best de illusie in stand te houden dat alles goed gaat. Gelukkig is er nog Satie. Hoewel zijn eerste Gymnopédie, Lent Et Douloureux, het bekendste is, geef ik de voorkeur aan nummer 3, Lent Et Grave. In die paar minuten muziek zit voor mij de volledige tragiek van het leven opgeslagen.

Vijf jaar geleden, precies rond deze tijd van het jaar, zakte ik langzaam weg in een hevig liefdesverdriet. Avond na avond luisterde ik Lent Et Grave, telkens weer opnieuw. Zo nu en dan huilde ik, dan weer keek ik naar buiten. Soms bestond de wereld uit wazige contouren, door het vocht in mijn ogen, en was toen eigenlijk op haar mooist. Er lag nog geen sneeuw. Winter was toen nog slechts de herinnering aan een afbrokkelend verleden waarin het vaak vroor en sneeuwde tussen november en maart. De herinnering aan een tijd die ik niet meer zou meemaken.

Maar alles verandert. Niet lang daarna daalde de temperatuur. Er kon worden geschaatst; sneeuwpoppen verrezen op plekken waar kort geleden hondendrollen een territorium afbakenden. De wereld veranderde, net als ik. 

Op avonden als deze word ik aan die tijd herinnerd. Satie verzorgt altijd de soundtrack. Het is misschien wat sentimenteel, maar juist die samengebalde tragiek, dat naar muziek vertaalde lijden, laat mij voelen dat ik leef.

Als je veel lijdt, en ook weet hoe dat lijden op te roepen, betekent dat dan je talent voor lijden hebt? Wat ik zeker weet is dat ik in elk geval geen talent heb voor leven. Hooguit het talent te doen alsof. Maar misschien is dat hetzelfde.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply