Coens column – Ritueel

Eens in de zoveel jaar, hoeveel het er precies zijn weet ik niet, worden de planeten in ons zonnestelsel op een dusdanige manier door de natuurkrachten gerangschikt, dat ik zonder dat ik er zelf invloed op heb in een winkel met cosmeticaproducten beland. Zo ook gistermiddag.

Rituals, heette de zaak. Een gebakkenluchtwinkel die zijn leegte probeert te verbloemen door een strak, zwart interieur, kleurrijke producten met wonderlijke namen en ernstig kijkend personeel. Het enige winkelmeisje dat in de zaak was te bekennen, schonk bijzonder veel aandacht aan het nog rechter zetten van al uiterst rechtstaande flesjes. Ze begeleidde haar handelingen met een blik die een kampbeul niet zou hebben misstaan.

Net toen ik me wilde afvragen wat ik hier eigenlijk deed, en of ik alweer weg kon gaan, trok een poster aan de muur mijn aandacht. ‘52% genieten van het badritueel met kaarsjes en een kopje thee… …creëer ook jouw ultieme ritueel.’ Ik liet de tekst tot me doordringen. Het stond er echt; dit was, voor zover ik kon beoordelen, de werkelijkheid.

‘Mag ik iets vragen?’ vroeg ik aan het meisje. Ze salueerde en keek me met haar blauwe ogen strak aan. Waarschijnlijk mocht ik nu mijn vraag stellen. ‘Die 52 procent, waar de poster over spreekt, is dat 52 procent van een aantal proefpersonen, 52 procent van de gehele wereldbevolking, of iets anders?’ Het was alweer enige weken geleden dat ik de universiteit van binnen had gezien, maar op dit soort momenten ben ik toch altijd blij dat ik een academische opleiding geniet. De wetenschap behoedt je voor miskopen.

Het meisje draaide zich in een vloeiende beweging naar de poster. Op de achterkant van haar zwarte bloesje bleek ook een tekst te staan: ‘your body. Your soul. Your rituals.’ Men nam het leven hier wel heel serieus. Toen richtten de blauwe ogen zich weer tot me. ‘Ik denk dat het om 52 procent van de gehele wereldbevolking gaat, meneer, maar zeker weten doe ik het niet.’ En voor ik wist was het meisje weer iets onduidelijks maar heel belangrijks aan het doen.

Tevreden liep ik met lege handen naar de uitgang, met de bedoeling het pand te verlaten. Maar niet voordat ik nog even mijn vingertoppen liet glijden over enkele openstaande potjes die zanderige goedjes in zich herbergden. Het waren zogenaamde scrubs, en wel in de varianten Hammam Hot, Sakura en Himalaya Wisdom. Even twijfelde ik, vooral de laatste variant was verleidelijk. Maar de planeten hadden hun ellips alweer vervolgd. Voor ik het wist stond ik buiten, en gaf ik mij over aan het eeuwenoude ritueel van zuurstof inademen.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply