Coens column – Aan de ene en de andere kant

Als ik het journaal heb gezien of de krant heb gelezen, ben ik altijd weer blij dat ik geen politieke column schrijf. Ik moet er niet aan denken om een mening te moeten hebben over bezuinigingsmaatregelen, zetelpeilingen of vastgebonden jongens. Niet omdat die onderwerpen me niet interesseren, maar omdat ik eigenlijk nooit een uitgesproken mening over dergelijke zaken heb. De zinnen die ik uitspreek eindigen dan ook vaak met woorden als ‘hoewel’, ‘nou ja’ en ‘ach’.

Maar wacht eens even, dat is wel heel gek. Het is helemaal niet gebruikelijk om geen duidelijke mening te hebben. De televisie en de geschreven pers puilen uit van mensen die zeker menen te weten hoe de vork in de steel zit, en hoe die eigenlijk in de steel zou horen te zitten. De realiteit, die zich misschien nog het beste laat vergelijken met een grijze, amorfe massa waarover weinig eenduidends valt te zeggen, wordt maar al te vaak weergegeven als een zwart-wit gegeven waarbij het simpel is: je bent voor of je bent tegen. Ergens in het midden van de waarheid wordt een ijzeren gordijn opgetrokken, en als je je aan beide zijden tegelijkertijd probeert te begeven word je zonder pardon neergemaaid.

Waarom is er nooit een politicus die zegt: ‘voorzitter, aan de ene kant wil ik graag bij mijn standpunt blijven want ik heb nu eenmaal mijn overtuigingen die passen bij mijn politieke kleur, maar aan de andere kant heeft mijn opponent mij in zoverre overtuigd met zijn argumenten, dat ik uiteindelijk toch tot de conclusie moeten komen dat er geen goede oplossing voor dit probleem mogelijk is; Ik ga nu naar huis om na te denken.’?

Maar het geldt niet alleen voor de politiek. We proberen het met alle macht te ontkennen, maar ambiguïteit is overal om ons heen. De wereld bestaat uit tegenpolen, uit tegenstrijdigheden. Als er een kind wordt geboren, betekent dat naast nieuw leven ook een toekomstig sterven. Alles bestaat bij de gratie van een tegenhanger. Liefde en haat, honger en verzadiging, woestijn en regenwoud, Bassie en Adriaan. Wij bestaan doordat wij ook niet kunnen bestaan. Het is niet voor niets dat veel grote kunstenaars hebben geprobeerd door die tweeledigheid heen te breken. Maar het opgaan in de ambiguïteit, het samensmelten met alle waarheden tot één grote waarheid lijkt een utopisch en daarmee onbereikbaar streven.

Toch wil ik graag een lans breken voor die ambiguïteit. Al was het alleen maar omdat ik zelf niet zonder kan. Misschien moet er een ‘Dag van de Ambiguïteit’ komen. Een dag waarop iedereen praat in enerzijdsen en anderzijdsen. Een dag waarop er eens geen beslissingen worden genomen, geen meningen worden verkondigd, maar waarop iedereen zich laat meevoeren door de stroming van de onwetendheid. 29 februari lijkt mij daarvoor een uiterst geschikte datum. Een dag die wel en niet bestaat. Ambiguër kan het volgens mij niet worden.

Hoewel…

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply