Coens column – Een sprookje?

Laat mij jullie een verhaal vertellen. Een waargebeurd verhaal. De kans is groot dat jullie het niet geloven, dat jullie denken: aha, wederom is er een broodje aap de wereld in geslingerd. Maar nee, ik kan jullie verzekeren dat het waar is. Geloof mij maar.

Er waren eens vier meisjes, onder wie mijn vriendin. Die vier meisjes waren naar een congres geweest in Tilburg, hadden na afloop honger gekregen en gingen zodoende iets eten in de Brabantse stad. Na een korte zoektocht liepen ze een restaurant binnen dat volgens enkele borden voor de deur gerechten verkocht uit de Turkse, Italiaanse en Griekse keuken. Dat kon niet veel goeds betekenen, dacht mijn vriendin (ik heb haar goed getraind), maar toch liep de groep naar binnen.

Wat er toen gebeurde zal ik kort samenvatten; Ik leef niet graag in de wetenschap dat mijn lezers lang lijden. Het eten werd besteld en vervolgens gebracht. Mijn vriendin at een suflaki, omdat ze daar zo van houdt. Maar waar ze bang voor was gebeurde. De bediening was onaardig, ja zelfs onbeschoft, het eten was slecht en koud, maar de prijzen van de gerechten impliceerden een michelinster die de eigenaars per ongeluk waren vergeten te vermelden. Gelukkig, dacht mijn vriendin, stond er op een ander bord voor de deur dat er aan studenten korting werd gegeven. Maar nee, de rest van de groep vond ‘dat ook weer zowat’. Zodoende werd er geen gebruik gemaakt van de korting. Maar, en jullie voelen ‘m al aankomen, toen de rekening moest worden betaald, werd er een flinke fooi op tafel gelegd. ‘Omdat dat zo hoort.’

Ik begrijp wat jullie, lieve lezers, doormaken bij het lezen van dit verhaal. Geloof me, ik voel precies hetzelfde. Dit verhaal staat niet op zichzelf, maar is slechts één voorbeeld van de honderden drama’s die zich dagelijks in de Nederlandse horeca afspelen. Kennelijk bestaat er in Nederland een taboe als het gaat om geld in de horeca. Dat de belachelijk hoge prijzen worden getolereerd is tot daaraantoe. Dat het personeel je vaak behandelt als een ontsnapte tbs’er, goed, daar kunnen we verder weinig aan doen (niet meer terugkomen is het devies!). Maar dat iedereen en masse vrijwilig extra geld op de vaak toch al forse rekening legt, is mij echt een groot raadsel.

Wat is dat toch, dat we graag extra geld willen geven voor iets waarvan de prijs van tevoren is vastgesteld? Moet een goede bediening niet vanzelfsprekend zijn? Als je een broek koopt en in de winkel goed geholpen wordt, geef je toch ook geen tientje extra? Of hoort u wel eens mensen zeggen in Albert Heijn: ‘Nee hoor, ik wil afzien van die bonus en graag de volle prijs betalen!’? Wat mij betreft is het een idioot gebruik. Bovendien zijn horecaondernemers sinds 1988 wettelijk verplicht bedieningsgeld in de verkoopprijs door te rekenen. Als het al zo zou zijn dat de bediening afhankelijk is van fooien, dan lijkt me dat de verantwoordelijkheid van hun baas, en niet van de klant.

Maar, lieve lezers, het kan zijn dat jullie dit verhaal niet geloven. Het is heel goed mogelijk dat er in Tilburg een olifant met een heel lange snuit stond. In dat geval heb ik niets gezegd, en mogen jullie vrolijk verder gaan met het in stand houden van een onduidelijk en belachelijk systeem. Voor lezers die het met mij eens zijn, en dit broodje aap een niet onaardige column vonden: u kunt uw waardering in de vorm van een klein bedrag overmaken. Mijn rekeningnummer is bekend bij de redactie.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply