Coens column – De smaak van dadels

Een man die een strikje draagt kan geen klootzak zijn. Dat is een van de zekerheden die dit leven ons biedt. Nog een zekerheid is de dood, haar onomkeerbaarheid en haar permanente aanwezigheid. Als een tijger ligt zij platgedrukt in het gras, klaar om ons te bespringen en te verscheuren wanneer wij dat niet verwachten.

Dat mensen vreugde voelen bij de dood van iemand kan ik moeilijk begrijpen. Natuurlijk, ik kan me voorstellen dat wanneer je een kind of geliefde hebt verloren door toedoen van een crimineel, je een gevoel van rechtvaardigheid ervaart wanneer die crimineel zelf ook wordt gedood. Maar de dood van de misdadiger is geen rechtvaardigheid. Het maakt alleen maar op een pijnlijke manier duidelijk hoezeer de tragiek in dit leven op de loer ligt, en hoe het ons allemaal vroeg of laat zal treffen, als een oneindige kettingreactie. Perpetuum Mobile.

Wat dacht de grote terroristenleider, vlak voordat hij werd neergeschoten? Misschien voelde hij haat jegens Amerika. Of een lichte teleurstelling omdat hij toekomstige aanvallen niet meer zou meemaken. Maar misschien, en die mogelijkheid lijkt mij groter, dacht hij aan een klein jongetje, lang geleden. De zon staat hoog aan de hemel en droogt het landschap uit; het jongetje zit in de tuin en knijpt zijn ogen dicht. Dan verschijnt er een silhouet. Het is zijn oude oma, ze lacht vol liefde naar hem. In haar handen rust een schaal gevuld met verse dadels. Het jongetje pakt er een, lacht terug naar zijn oma en kauwt tevreden op de zoete, vlezige vrucht.

De smaak van dadels. Misschien was dat het wel waar hij als laatste aan dacht, vlak voordat de eerste kogel zich in zijn schedel zou boren. Die zonnige middag in de tuin met zijn oma. Toen keuzes nog moesten worden gemaakt. De onbezorgde jeugd een vanzelfsprekendheid, het eerste kruispunt nog lang niet in zicht.

Is het rechtvaardig dat dat jongetje is gestorven? Is het rechtvaardig dat een terroristenleider is omgebracht? Als er iets niet rechtvaardig is, dan is het dat wij allemaal op een dag die tuin moeten verlaten. Dat wij allemaal de smaak van dadels zullen vergeten. Tot we oog in oog staan met de dood, en we beseffen dat het te laat is.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply