Coens column – Rauwkost

Ik ben te zwaar. Vers uit de baarmoeder woog ik al 4260 gram en sindsdien is het eigenlijk nooit meer goed gekomen. Maar omdat de mens een wezen is dat waarde hecht aan causaliteit, probeer ik zo nu en dan de oorzaak van mijn niet geringe eetlust te achterhalen. Ik kom dan altijd uit op hetzelfde voorval.

Een jaar of tien moet ik zijn geweest. Ik zat met mijn zus, zusje en mijn ouders in de auto. We reden naar Limburg, waar we mijn oom en tante zouden bezoeken die verbleven op camping ’t Hemelke. Skyradio vulde de auto met de gebruikelijke easylisteningklanken, maar werd onderbroken door het ANP-nieuws van tien uur. Ik luisterde aandachtig, en hoorde hoe een vrouwenstem vertelde dat een sekte het einde van de wereld aangekondigde. Tot mijn opluchting was er echter wel een manier om dit noodlot af te wenden.

Precies over een week zou de aarde niet meer bestaan, tenzij iedereen vanaf vandaag alleen nog maar rauwkost zou eten. Terwijl mijn vader zich hardop afvroeg welke van de twee opties erger was, keerde mijn maag zich om. Aan het einde van de wereld was ik nog lang niet toe, ook al waren we op weg naar ’t Hemelke. Mijn ouders waren kennelijk niet erg onder de indruk, want die avond werd er gewoon gebarbecued. Terwijl de hele familie de bruingeblakerde braadworsten met smaak verorberde, huiverde ik bij de aanblik van de bak met sla.

Een week later zat ik alleen in mijn kamer. Het was bijna tien uur. Ik wachtte af op het einde van de wereld. Maar er gebeurde niets. Sindsdien geloof ik niet meer in zulke voorspellingen. Het begon me ook op te vallen dat goden altijd een ascetische levensstijl verlangen. Nooit is er eens een bij die zegt: ‘mensen, ga nou eens meer genieten, anders stop ik ermee hoor’.

Eén keer wankelde mijn nieuwe overtuiging. Het was 11 september 2001. Kort nadat de tweede toren was getroffen kwam een bevriende klasgenoot de straat in fietsen. Hij belde aan en riep: ‘het einde is nabij, de derde wereldoorlog is begonnen!’ Ik werd misselijk. De klasgenoot had Duitse ouders, dus hij kon het weten. Maar de dagen werden nachten en de nachten werden dagen, en Osama Bin Laden repte met geen woord over rauwkost.

Nu zit ik hier, 24 jaar en een veelvoud van mijn geboortegewicht. Mijn geloof in rauwkost heb ik reeds lang geleden verloren. Maar misschien is er nog hoop. Misschien kan ik mijn eigen einde nog afwenden. Ik moet alleen de komkommer weer gaan vereren.

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply