Coens column – Laatste column

Beste Coen,

Het is volbracht. Zo zou je het waarschijnlijk formuleren. Na deze column ben je geen columnist meer, en na deze zomer ook geen student. Ik ken je vrij aardig, dus ik weet dat je het jammer vindt. Ik weet dat je graag nog jarenlang student zou blijven, zwalkend door de universiteitsgebouwen, docenten groetend en boeken lezend. Dat kan natuurlijk nog steeds, al zal het nooit meer zo zijn als in de afgelopen zes jaar.

Als iemand je zou vragen jezelf te omschrijven, wat zou je dan zeggen? Er zijn dagen dat je het houdt op: een luie, iets te dikke, sombere jongen die te vaak denkt aan de dood, twijfelt aan zijn kunnen en leeft zonder idealen. Dat is een mooie omschrijving van een columnist, dat moet ik toegeven. Maar kom op Coen, er zijn ook dagen dat je energie hebt, toegeeft stiekem wel ambitieus te zijn en zin hebt in de dag. Of ben je soms vergeten dat alles ambigu is?

Toen je begon als columnist had je weinig ideeën over de invulling van dit ambt. Je had je kunnen voornemen je lezers op te voeden, hen vertellen dat Michel Houellebecq de beste schrijver van dit moment is, dat iedereen in elk geval de films Festen, Mr. Nobody en American Beauty gezien moet hebben, en dat je Spinvis beschouwt als een genie. Maar dat zou snel vervelen. Bovendien is een column geen recensiehoek, en al helemaal geen wekelijks zelfhulprecept. Hoe belangrijk is jouw mening nou eigenlijk, Coen?

Ook interessant: hoe belangrijk is de mening van je lezers? Er is hen nooit de mogelijkheid geboden om direct te reageren. Enerzijds is dat prettig, want geen reacties betekent ook geen negatieve reacties, maar anderzijds houd je van discussiëren, en waren je columns niet zelden een aanzet daartoe. Er werd wel heel af en toe een mail gestuurd, en nog vaker werd er getwitterd, waarbij je vooral trouwe volgster @Kwimsie niet onvermeld mag laten.

Oh ja, beste Coen, wees verstandig en noem nou ook eens je vriendin. ‘Als ik in je columns voorkom is het altijd op een negatieve manier’, klaagde ze wel eens. Nu neigt elk geforceerd positivisme al snel naar sentimentaliteit, maar ook dat is jou niet vreemd, en daarom kun je best eens zeggen dat je van Eline houdt.

Wat moet je nog meer zeggen in een laatste column? Moet er nog een stelling worden geponeerd? Is er nog iets dat echt niet onvermeld mag blijven? Je weet het eigenlijk niet. Misschien moet je het hier maar bij laten. Zeg maar tegen je lezers dat je hoopt dat ze je columns over het algemeen met plezier hebben gelezen, en dat ze blij met je waren. Laat ze weten dat je hen met veel genoegen hebt gediend, en dat je je opvolger veel succes toewenst. Maar zeg hun ook dat dit niet het laatste is wat ze van je kunnen verwachten. Jullie zullen elkaar weerzien.

Het is nog niet volbracht…

Coen van Beelen

Be Sociable, Share!

Leave a Reply