Wedstrijdcolumn Mark Weijers: Doe het zelf-moord

"Ongelofelijk!", was het woord dat een van mijn huisgenoten uitriep, toen ze zag dat het EO programma ‘Jong’ het onderwerp zelfmoord behandelde door met een lid van een kerkgemeenschap te praten die in het verleden zelfmoordneigingen had gehad. Want wat had geloof hier nu helemaal mee te maken? Er zijn toch heel veel mensen zonder geloofsovertuiging die soortgelijke problemen hebben? Of zijn hun problemen van een andere aard? Een andere categorie zelfmoordneigingen of iets dergelijks?

Ik merkte dat zelfmoord een moeilijk onderwerp is om zonder bijkomstige emoties over te praten. Het wekt al snel persoonlijke argumenten op die de indruk wekken iets toe te voegen aan de discussie, maar die meestal toch op emoties zijn gebouwd. Zo ook bij discussie over de relatie tussen een religie en zelfdoding.

De meeste religies keuren zover ik weet zelfmoord af en vertrouwen er op dat er andere oplossingen mogelijk zijn. Op deze manier is de kous al snel af zou je zeggen, maar toch wist mijn huisgenoot niet op te houden over de insteek van de EO. Wat de EO volgens haar namelijk doet is namelijk religie als oplossing aanbieden, heel nonchalant gedrapeerd over het persoonlijke verhaal van het meisje. Zelfs als dat zo zou zijn, wat is hier dan fout aan?
 

De wil om zelfmoord te plegen komt vanuit jezelf, of het nu eenzaamheid, de interne stofwisseling of een laag zelfbeeld is. Welke oplossing voor iemand de beste is staat alleen vaak niet in een "Hoe kom ik van mijn zelfmoordneigingen af"-handboek geschreven. En ja, als iemand spiritueel of religieus is kan dit een hele goede drijfveer zijn om zijn of haar leven weer op te pakken. Vaak is er echter meer aan de hand en is de oplossing dus moeilijker. Dat is denk ik wat haar beledigde en ik denk dat ik haar gelijk moet geven: doe niet alsof de oplossing van zelfmoordneigingen buiten jezelf of deze wereld ligt. En doe vooral niet alsof een oplossing simpel te vinden is.

Be Sociable, Share!

Leave a Reply