Wedstrijdcolumn Annemarie van der Zwet: De eerste keer …

De eerste keer. Misschien zijn er mensen voor wie de eerste keer niks bijzonders was, misschien zijn er mensen voor wie het alledaags was. Misschien zijn er mensen die het nog niet kennen. Voor anderen is het iets wat ze zich altijd zullen herinneren, een ommekeer in hun leven. Een einde aan hun kindsheid, aan het speelse spelen. Een begin van volwassenheid, van het serieuze leven.

Ik weet het nog precies maar het is ook nog niet lang geleden. Wie weet hoor ik straks ook bij die groep die het zich niet herinnert, voor wie het iets alledaags wordt. Liever onthoud ik het, de eerste keer is stiekem toch wel raar en rare dingen blijven mij altijd bij.

Die spanning die wordt opgebouwd. Je weet dat het gaat komen maar je weet niet precies wanneer. Ergens ben je erop voorbereid maar ergens weet je niet goed wat je moet doen als het dan daadwerkelijk is gebeurd. Je bespreekt het met je vrienden, je bent benieuwd hoe het is, het leven na de eerste keer. En als het dan gebeurt! Een pijnlijke steek aan het begin, bezinning erna.

Het was op een zondagavond. Zondagnacht eigenlijk. Het was pinksterweekend en omdat iedereen vrij had moest ik tot laat werken. Eigenlijk was het helemaal niet druk meer in de bar. Er zat nog een klein groepje jongens, vrienden van mijn collega. Ik voelde dat het eraan zat te komen. Ik wist dat het er een keer van moest komen. Ik hoopte, stiekem, dat het nog even niet zou komen. Ik had me erop voorbereid maar niet goed genoeg.

En toen was daar het moment. Rondom mij trilde er iets. Telefoon. E-mail. Onvoldoende. Mijn eerste keer hertentamen was een feit…

Be Sociable, Share!

Leave a Reply