Coens column – Altijd blijven lachen?

Ik zit met een dilemma. Twee grote filosofen – ik meen dat zij in hun vrije tijd clown en acrobaat waren – zeiden in het verleden altijd: ‘wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen’. Een adagium dat toch altijd wel ergens in mijn achterhoofd spookt, en dat ik in mijn leven probeer toe te passen. Toch maakt een ramp zoals in Japan, waarvan de omvang met het uur stijgt, het verdomd lastig dat te blijven volhouden. Gelukkig is daar de SGP, die beweert dat de tsunami een teken is dat Jezus binnen nu en, pak ‘m beet, 25 jaar terug op aarde komt. Toch knap hoe die gasten overal politiek van weten te maken. Continue reading

Coens column – Schaamte

Soms loop ik over straat en denk ik plotseling: ‘schijnbaar wordt schaamte schromelijk onderschat’. Meestal loop ik daarna per ongeluk tegen een voetganger op, zodat ik mij schaam vanwege mijn afwezigheid tijdens mijn deelname aan het verkeer. Maar als ik mijn weg vervolg denk ik alweer: ‘schaamte is de stichter van het al het kwaad.’ Ik durf niet met zekerheid te zeggen dat al mijn gedachten doorgaans zo aforistisch van aard zijn; wellicht is dat het resultaat van een intermediair geestelijk gistingsproces dat plaatsvindt tussen gedachten en schrift.

Ja, ik ben er inmiddels wel over uit dat het beter zou zijn als de mensheid zich wat meer zou schamen. Om te beginnen zouden heel veel mensen ’s ochtends gewoon binnen blijven. Men zou in de spiegel kijken en denken: ‘nee, laat ik het vandaag gewoon niet doen.’ Niemand zou meer al bellend in de bus uitleggen aan de gesprekspartner hoe het er vandaag met de genitale wratten voorstaat. De pestkop in de klas zou zich beschaamd terugtrekken, en huilen om al het veroorzaakte leed. De slechte docent zou eerst naar huis gaan om zijn colleges te herstructureren, in plaats van dat hij er zich zo schaamteloos gemakkelijk van afmaakt.

Continue reading

Coens column – So you wanna be…

Op deze Nationale Complimentendag wil ik graag een compliment maken aan het Midden Oosten. Ontzettend knap hoe ze het daar – met de weinige middelen die ze hebben – al weken achtereen klaarspelen om de westerse media te domineren. Soms verdenk ik John de Mol ervan een reclamestunt te hebben bedacht voor zijn nieuwe programma So you wanna be a democracy?, en dat straks Mubarak en Khadaffi live op televisie hun maskers eraf trekken, waarna de glimmende gezichten van Wendy van Dijk en Carlo Boszhard zichtbaar worden.

Maar in alle ernstigheid: kan iemand daar het Midden Oosten alsjeblieft even waarschuwen? Weten ze wel wat een democratie allemaal voor gevolgen met zich meedraagt? Democratie betekent dat wanneer je een patatje met mayonaise bestelt in een snackbar, je gefrituurde diepvriesaardappels met zoete frietsaus (35% vet) krijgt, omdat de meerderheid van Nederland dat lekker vindt. Democratie betekent dat je in de sportschool altijd moet luisteren naar muziek van componisten die hun inspiratie halen uit een heipaal. En democratie betekent ook dat je eens in de zoveel tijd ergens op moet stemmen, murw gebeukt door het wekenlange gezeur van oninteressante mannetjes en vrouwtjes die door elkaar heen praten in dienst van het landsbelang.

Continue reading

Coens column – Clown van de toekomst

‘Ah, Q-y98P.’
     ‘Present, grootmeester.’
     ‘Fijn dat je weer gekomen bent. Toch jammer dat je de enige student bent die geïnteresseerd is in de oude menselijke geschiedenis. Eens even zien, waar waren we gebleven?’
     ‘Bij de werkende mens, grootmeester.’
     ‘Oh ja, dat is waar ook, Q-y98P. Je kunt wel zien dat jullie generatie al vanaf de geboorte extra geheugen geïmplanteerd krijgt. Enfin, de werkende mens. We zijn aan het begin van het tweede milennium. De mensensoort is nog steeds geketend door het systeem dat het zelf heeft ontworpen.’
     ‘Maar grootmeester, waar is het precies misgegaan?’
     ‘Dat is moeilijk te zeggen. Ik zal de situatie schetsen.’ Continue reading

Coens column – Een sprookje?

Laat mij jullie een verhaal vertellen. Een waargebeurd verhaal. De kans is groot dat jullie het niet geloven, dat jullie denken: aha, wederom is er een broodje aap de wereld in geslingerd. Maar nee, ik kan jullie verzekeren dat het waar is. Geloof mij maar.

Er waren eens vier meisjes, onder wie mijn vriendin. Die vier meisjes waren naar een congres geweest in Tilburg, hadden na afloop honger gekregen en gingen zodoende iets eten in de Brabantse stad. Na een korte zoektocht liepen ze een restaurant binnen dat volgens enkele borden voor de deur gerechten verkocht uit de Turkse, Italiaanse en Griekse keuken. Dat kon niet veel goeds betekenen, dacht mijn vriendin (ik heb haar goed getraind), maar toch liep de groep naar binnen. Continue reading

Coens column – Stilte s.v.p.

Er zijn van die momenten waarop je niet zeker weet of je nou moet lachen of huilen. Bijvoorbeeld toen ik onlangs een Karwei klantenkaart aanschafte, en die vervolgens ook nog inzette toen ik verf en kwasten moest afrekenen. Of wanneer je toevallig langs MTV zapt en 389 keer het woordje ‘like’ hoort, tot je er na anderhalve minuut ontcijferen achterkomt dat er een of ander omhoog gevallen huppelkutje van vijftien bijna zestien wordt, en dat wil vieren met een uit de kluiten gewassen partijtje – ‘Neem alle denkbare cliche’s mee, je wordt niet thuisgebracht’.

Tja, ik weet niet of de schepper dat allemaal had voorzien toen hij Adam en Eva in het paradijs dropte. Als hij echt voorzienend was geweest had hij ze overigens meteen in een torenflat gestopt; daarin heb je veel mooier uitzicht. Maar ik dwaal af. Het ging over de twilight zone tussen huilen en lachen. Ik bereikte die schemertoestand recentelijk, toen ik nietsvermoedend Leiden Centraal binnenliep. Continue reading

Coens column – Het vernuft van uSis

Tijd: enkele jaren geleden.
Locatie: een grijze ruimte zonder ramen, kunstmatig verlicht door tl-lampen.
Aanwezigen: het uSis-team
Spreker: Team Chief van het uSis-team

“Beste aanwezigen. Hartelijk welkom bij deze meeting, en fijn dat jullie allemaal graag willen weten hoe we het nieuwe universitaire inschrijvingssysteem voor de Leidse universiteit willen gaan vormgeven. De beslissing om de overstap te maken van uTwist naar het nieuwe systeem, uSis, kostte ons niet veel moeite. We denken bijvoorbeeld alleen al aan het nieuwe betaalsysteem voor het openbaar vervoer, de ov-chipkaart. Een ingenieuze, vernuftige vinding die het leven van vele reizigers een stuk mooier zal maken. Ik heb mij zelfs laten vertellen dat de chip die zal worden gebruikt zeer goed beveiligd is, waardoor hij niet gekraakt kan worden. Laten wij daar een voorbeeld aan nemen, en zorgen dat ons nieuwe systeem net zo’n succes zal worden! Continue reading

Coens column – Aan de ene en de andere kant

Als ik het journaal heb gezien of de krant heb gelezen, ben ik altijd weer blij dat ik geen politieke column schrijf. Ik moet er niet aan denken om een mening te moeten hebben over bezuinigingsmaatregelen, zetelpeilingen of vastgebonden jongens. Niet omdat die onderwerpen me niet interesseren, maar omdat ik eigenlijk nooit een uitgesproken mening over dergelijke zaken heb. De zinnen die ik uitspreek eindigen dan ook vaak met woorden als ‘hoewel’, ‘nou ja’ en ‘ach’.

Maar wacht eens even, dat is wel heel gek. Het is helemaal niet gebruikelijk om geen duidelijke mening te hebben. De televisie en de geschreven pers puilen uit van mensen die zeker menen te weten hoe de vork in de steel zit, en hoe die eigenlijk in de steel zou horen te zitten. De realiteit, die zich misschien nog het beste laat vergelijken met een grijze, amorfe massa waarover weinig eenduidends valt te zeggen, wordt maar al te vaak weergegeven als een zwart-wit gegeven waarbij het simpel is: je bent voor of je bent tegen. Ergens in het midden van de waarheid wordt een ijzeren gordijn opgetrokken, en als je je aan beide zijden tegelijkertijd probeert te begeven word je zonder pardon neergemaaid. Continue reading

Coens column – Lijden light

‘Je moet eens ophouden met dat geneuk,’ zei mijn moeder onlangs tegen mij. Een eeuwenoude strijdlust borrelde bij mij naar boven, en ik moest moeite doen mijn geluk te verbergen. Maar om dat geluksgevoel te verklaren moet ik misschien eerst iets meer vertellen over mijn jeugd.

Het gezin waarin ik ben grootgebracht is vrij doorsnee. Ik heb altijd met het idee geleefd dat mijn ouders van mij hielden en dat nog steeds doen. Er was genoeg te eten, de kachel brandde op gezette tijden en ik ben zelfs nog nooit misbruikt, hooguit voor wat huishoudelijke klusjes. Ja, je zou misschien zelfs kunnen zeggen dat ik een gelukkige jeugd heb gehad.

Continue reading

Coens column – Ritueel

Eens in de zoveel jaar, hoeveel het er precies zijn weet ik niet, worden de planeten in ons zonnestelsel op een dusdanige manier door de natuurkrachten gerangschikt, dat ik zonder dat ik er zelf invloed op heb in een winkel met cosmeticaproducten beland. Zo ook gistermiddag.

Rituals, heette de zaak. Een gebakkenluchtwinkel die zijn leegte probeert te verbloemen door een strak, zwart interieur, kleurrijke producten met wonderlijke namen en ernstig kijkend personeel. Het enige winkelmeisje dat in de zaak was te bekennen, schonk bijzonder veel aandacht aan het nog rechter zetten van al uiterst rechtstaande flesjes. Ze begeleidde haar handelingen met een blik die een kampbeul niet zou hebben misstaan.

Continue reading