De gewraakte slaap – Coens column

Soms treft poëzie je zozeer, dat het lijkt alsof het speciaal voor jou is geschreven. Dat overkwam mij toen ik voor het eerst Insomnia las, van J. C. Bloem. Het gedicht opent met de volgende twee regels: ‘Denkend aan de dood kan ik niet slapen, en niet slapend denk ik aan de dood.’

Ik interpreteer de angst van de ‘ik’ niet alleen als doodsangst, maar ook als angst om te moeten slapen. Wie gaat slapen, betreedt de wereld van zijn onderbewuste, en is in feite een stap dichter bij de dood. Weest niet bang, ik zal hier niet dieper ingaan op mijn slaap- en doodsangsten. Belangrijker is dat ik een remedie heb gevonden.

Al jaren sluit ik, als ik ga slapen, mijn mp3-speler aan op de geluidsboxen op mijn kamer, en luister ik naar pratende mensen. Vooral podcasts van allerlei interviewprogramma’s, maar ook luisterboeken en hoorcolleges. Wat is er heerlijker dan in slaap te vallen zonder dat je er over hoeft na te denken, omdat je luistert naar het wiegelied genaamd ‘geschiedenis van de twintigste eeuw’, dat Maarten van Rossum je zo liefdevol toefluistert. Zo viel ik ook afgelopen zaterdagnacht langzaam in een diepe slaap

Ik had een droom. Een droom waarin het College van Bestuur forse bezuinigingen aankondigde. Alle colleges werden voortaan vooraf opgenomen, en konden worden beluisterd via Blackboard. Studenten konden daardoor hun tijd beter indelen. Collegezalen werden amper nog gebruikt, en werden verhuurd als congreszaal, waar bijvoorbeeld politieke partijen een demonstratie van democratische chaos konden geven. Per cursus was er nog maar één contactuur, om alle vragen te behandelen. De woningnood verdween, doordat veel studenten het niet meer de moeite vonden in Leiden te wonen. Het hoorcollege Fiscaal Recht kwam binnen op één in de Download Top 100. Studentenverenigingen hielden op te bestaan. Minerva huurde als laatste redmiddel Camiel Eurlings in, die de longen uit zijn lijf schreeuwde dat het bestuur gewraakt moest worden. Daarna een oorverdovend kabaal…

Ik werd wakker geluid door kerkklokken. Het was maar een droom. De slaap had mij weer te pakken gehad, zonder dat ik het had gemerkt. De slaap is een schemergebied tussen leven en dood, maar wekt in mijn ogen behoorlijk vaak de schijn van partijdigheid op. Het wordt hoogtijd dat de slaap gewraakt wordt. Maar toch. Denkend aan de slaap kan ik niet wraken, en niet wrakend denk ik aan de slaap…

Coen van Beelen

Leave a Reply